Het vechten met Vorken: De slag van de Crisis van het Voedsel
Langs geschreven athada : 12 mei, 2008
Enkel een paar generaties geleden, voerden de Verenigde Staten één het meest van uit massieve industriële productieverschuivingen in menselijke geschiedenis om de Asmogendheden te verslaan. De vrouwen vulden de fabrieken als mannen die aan de frontlinies zijn gevlucht. De tuinen van de overwinning werden geplant in elke backyard. Aandrijving van de zondag werd onwettig, kan elk laatste metaal werd gerecycleerd, en de luxe werd ingekort aan dichtbijgelegen niets.
Sommige crisissen vandaag zijn betwistbaar enkel dringend en drukkend zo zoals Hitler krachten, met minder ethische/godsdienstige mist het verduisteren van de mening. Zelfs met massieve verhogingen van globale economische output tijdens de laatste eeuw, kunnen miljoenen mensen nog niet genoeg van de eenvoudigste menselijke behoefte verkrijgen - voedsel. Om de 5 seconden dat ik nadenk hoe te om mijn economische stimuluscontrole te besteden, zal een ander kind aan wat omkomen op hongerbetrekking hebbende oorzaak. En hoewel het mensdom reusachtige passen in het verminderen van honger heeft gemaakt, schijnt de armoede om terug met vengeance te duwen.
Enkel in de loop van de laatste paarjaren, zijn de prijzen van de belangrijkste korrels van de wereld dramatisch gestegen, het raken van protesten rond de wereld. Dit zou Amerikaanse kruidenierswinkels kunnen verhogen een inkeping sneller dan inflatie, maar voor Bangladeshi die uit 40% van zijn dagelijks inkomen voor zijn dagelijkse rijst schilt, is het catastrofaal. Met gasprijzen die Amerikanen duwen om hun dagelijkse voertuigreizen te snijden, duwen de voedselprijzen de globale armen om hun dagelijkse maaltijd te snijden. Sommigen zeggen deze crisis alleen een decennium of meer van economische aanwinsten in materieel arme landen kon tenietdoen.
When I say that “prices” are pushing the global poor, I’m taking about the prices that I, a ravenous North American, help boost. While the dynamic, unpredictable machine of global supply and demand cannot be so easily simplified, there are a variety of ways in which I consume plenty of grain and demand more and more land for my lifestyle.
If only the invisible hand of the market weren’t such a fist.
If we’ve been making gains in the war on hunger, then this crisis is the Battle of the Bulge, and it’s time to fight back. I know the boom-bust cycles of the global economy are matched by the boom-bust roller coasters of the social justice overdrive. I know this is not the first time we’ve freaked out about food supply. But I don’t think real human suffering should be dismissed by cynicism or privileged, academic optimism.
The first step is knowing where the grain goes. In the U.S. and especially the Midwest, corn is king. Here are a few pathways:
*5% of our corn harvest sweetens teeth with no nutritional benefit - high fructose corn syrup, found in just about every sweet bite and slurp.
*10% (and rapidly soaring) goes to corn-based ethanol, which has recently nabbed the title of “worst biofuel pathway on the planet,” based on what most scientists, energy analysts, economist, and environmentalists have been saying. A 25-gallon corn ethanol fill up consumes as much grain as a person could eat in a year.
*A full one-half of our corn goes to feed livestock, taking a circuitous and energy-wasting trip to our bellies. One pound of grain can make one pound of bread, but it takes some 5-15 pounds of grain to make a pound of meat, depending on the animal. This is, in addition to the extra water and energy resources used in maintaining, slaughtering, and shipping these herds. While industrial meat has certainly proven cheap, there are some undeniable health and environmental concerns with this food production. In this way, an American uses twice as much grain as an Italian and four times as much as the average Indian. Interestingly, the Mediterranean diet seems to produce great health, instead of the starving and swelling extremes on each side.
And so…
…to share in the earth’s provision of food,
…to feel just a bit the suffering of millions,
…and to claim some semblance of solidarity with the world’s poor,
… I encourage you to leave a comment below, committing yourself to a time of change - a week, a month, a year - of making some different choices: chicken instead of beef, a 4 oz. instead of 12, beans and rice instead of hamburgers, local slow food instead of prefabricated fast food, water instead of corn syrup, and a few less car trips.
If societies can unite for so long, so severely to bend economies towards war, surely bending it towards satisfying the most modest of humans needs is possible. So let’s bomb with bread, let’s beat plowshares into forks, and instead of fighting Nazism, fight hunger.
Author Bio:: Adam & his wife Becky live year-to-year in Marion, IN. He works at a community center somewhere between the church and the 501(c)3 code. He babbles on about community development, poverty, and environmental issues at All the Small Things (www.athada.blogspot.com).
Comments