Kerk en Geld
Geschreven door Corey Magstadt: 28 november, 2007
Als Teken, is onze kerk ook liefdadigheidsinstelling want een gebouw dat als permanent huis in het midden van de gemeenschap kan dienen die wij hebben gehouden van. Door dit proces, hebben wij heel wat vragen over hoe moeten stellen wij geld kunnen opheffen en nog gelovig aan de manier van Jesus blijven. Het schijnt aan me dat „om het even wat“ filosofie is waarschijnlijk niet aanvaardbaar, maar gaat hoe wij beginnen te onderscheiden welke benaderingen o.k. zijn en welke niet zijn?
Bijvoorbeeld, dit weekend waren wij bij de grootouders' huis van mijn vrouw voor Dankzegging. Één van haar neven, die op personeel bij een kerk van 22.000 mensen is, had een exemplaar van zijn kerkkrant. Niet bulletin… krant. Volgens hun website, heeft de krant een omloop van meer dan 30.000 huizen. Zij verkopen reclameruimte voor $1375 voor een volledige paginaadvertentie. De krant werd gevuld met pizzacoupons, de tussenvoegsels van de olieverandering, „christelijke“ ondernemingen die wij allen zouden moeten steunen, enz.
Aan me, het verkopen is de reclameruimte waarschijnlijk geen o.k.… Noemende rechten voor het heiligdom? De „bibliotheek van de Klok Taco“? De namen die van sponsors opvlammen op het scherm tussen vereringsliederen? Maar wat over andere gemeenschappelijke kerkfundraisers: bak verkoop, garageverkoop, en autowassen. Zijn aanvaardbaar deze? Wat over het verzenden van steunbrieven en direct het vragen van mensen voor geld? Welke basis gebruiken wij om de geschiktheid van deze methodes te onderscheiden? Hoe brengen wij de werkelijkheid in evenwicht van de behoefte aan geld, in ons geval voor geld dat uit buiten onze kerkgemeenschap, met de wens komt om de behoefte aan geld met integriteit aan onze bijbelse waarden te naderen?
voor verdere lezing. . .
- None Found
I have always seen that inviting people to partner in ministry is the approach that I am most comfortable with. This is where I share my God-given vision for the ministry with others and they give according to their identifying with the mission/vision.
I have personally raised support for my mission twice in my career; both times it has been a great faith building experiment. Both times, God provided SO clearly that it was a confirmation about that ministry. And people never missed a check. When they know you and buy into the vision, it is much more effective and God honoring-because there is a level of ownership and accountability.
I think it is heinous to think we could have a corporate sponsored sanctuary etc. More heinous is the idea that people by their giving to the church thinking they can influence policy or theology according to their giving. This happens all to often in the contemporary church.
Still praying for you, Corey!
There’s no “balance” involved… Certainly there can be a conflict, but not one you can resolve via negotiations between God & Satan, for example! You stand for what you stand for, and need to do that, whether or not it interferes with getting enough money for the particular implementation you would like.
What about ‘ads’ that say: “This business is helping with what we’re doing”? You don’t, that is, need to out-&-out sell space for people to say things you don’t approve; you simply thank them for a gift. Which is unlikely, after all, to bring them any commensurate financial return! So their support is not, after all, a financial transaction, but an indication that, at least in theory, they are with you.
You don’t have to fret about whether you lose their support. Our street newspaper lost $100/month (abt 1/2 our printing costs at the time) from the local Catholic Worker group when we published an article about Father Joe’s shelter here, based on former security guards’ stories that agreed with what homeless people had been telling us about the place for years. We remained friends with many of their members, but their priest was down on us from then on. (We missed the money, but ultimately we turned the project over to someone else because it no longer felt like our Assignment; we’d said all we knew to say enough times that we were getting sick of it, while the prejudices we’d hoped to counter were, far as I could see, unchanged. If what I was doing wasn’t working, after five years, I wanted to try something else. But that’s another story, & my wife’s expecting me upstairs for dinner right now!)