Mijn Onderbreking Blogging: Ondervroo

Ik heb slechts een paar tijden in het verleden de weinig weken gepost. Ik zal terug in het blogging zadel op Maandag zijn. Maar alvorens ik terug binnen graaf, wil ik een paar dingen van de afgelopen weken delen.

Ik bracht enkel een week in Madison door, Wisconsin sommigen krijgen die opleidend om een Hoofdstuk InterVarsity bij de Universiteit van Minnesota Cisjordanië te planten. Zij hebben uit het schillen van 30k meer dan drie jaar om opleiding, aanpassend toelagen voor nieuwe liefdadigheidsinstelling te verstrekken, en materialen voor de hoofdstukinstallatie. Ik zal eerlijk zijn, was ik sceptisch over de kwaliteit van opleiding. Ik heb een PARTIJ over kerk het planten gelezen en met twee kerkinstallaties geïmpliceerdn. Ik werd verrast door wat zij op met zijn gekomen. Zij namen de kerk van de V.S. van de Kerk van de Overeenkomst plantend model (dat absoluut onder de betere daar) is en contextualized de hel uit het. Zij brachten 65 jaar van campuservaring, een stevige kerk plantend model, en wat ernstige bezinning over incarnationalministerie en zijn met een indrukwekkende benadering van het planten van een campusministerie op de proppen gekomen.

Hun materialen zouden eigenlijk keurig aan om het even wie vertalen die een ministerie of een kerk plant die op een incarnational, eerder dan attractional, benadering wordt gebaseerd. De meeste kerk die boeken plant houdt rekening met geen context. En wat zij het meest geinteresseerd zijn in plant de wekelijkse dienst. Al het andere is verondersteld om op de kwaliteits wekelijkse dienst worden gebouwd die een menigte kan verzamelen. InterVarsity, echter, moedigt planters aan om een grote groep begin jaar 2 te ontwikkelen. After, the planter has done a lot of homework about context, the first year is spent gathering a core team of “missional Christians” on campus, doing outreach, praying, and meeting a lot of students 1:1 and in small groups.

My time with InterVarsity was very affirming. They value what I bring to the organization and affirm my perspective as a thinker and practitioner. One of the hardest things about my church planting experience has been that so many people have written me off and concluded that my approach has been too naive or foolish. It feels good to have people from InterVarsity thrilled about my approach to the campus and the neighborhood.

While I was in Madison, a couple of unexpected opportunities fell into my lap. First, I’ll be leading a point-leader session on New Monasticism at the upcoming Willow Creek Group Life Conference in September. A while back, I spoke to a group of Willow Creek interns at Bethel Seminary and one of them talked me up to Bill Donahue at Willow Creek.

Secondly, there is a scheme afoot to launch something like the Greenbelt Festival here in the states. I’ve been invited to be a part of the 12 person planning committee. The groups backing the event are serious about creating a solid event and have committed resources to make it happen. Sounds like a lot of fun, and I’m honored to be asked.

I’m excited about these opportunities…but even more than that, I feel a sense of God’s provision. Both of these things are a bit above my “pay grade.” My sense is that God wants me to focus on being faithful on the West Bank and to let him provide cool opportunities like this. After all, my efforts to get involved in lofty things have usually been a waste of energy. In prayer on the last night of the InterVarsity training, I felt like God said: “Stop looking for success. Stop trying to prove yourself. Stop trying to make things happen. Simply obey with great love. I can bring you “success” any time I want. Trust me.”

And so that is what I intend to do. I’m going to do what I know I’m supposed to do and stop fretting over how it will come about. I’m going to labor within the West Bank–on and off campus–and speak and write when opportunities arise that don’t distract too much from the priorities God has given.

for further reading . . .

• None Found