les 5: krijg een baan, fundraise, of doe kostenloos kerk of goedkoop

Ik kom vaak mensen samen die kerk op een onconventionele manier willen doen. Vaak hebben de tijden deze mensen werkelijk intrigerende ideeën. Het vordert altijd de zelfde manier: wij spreken over ecclesiology, spreken wij over waar zij kerk willen doen, wij commiserate op hoe moeilijk het mensen moet vinden die het werkelijk… „word“ en dan gewoonlijk net tegen het eind van het gesprek komt de kwestie van geld op.

Bijna alle kerkplanters ken ik wordt betaald behoefte om te worden die voor het planten van hun kerk, zelfs de ongelooflijk onconventionele. Zij hopen om confessionele financiering te krijgen alhoewel, velen zouden toelaten, zullen zij nooit self-sufficient zijn. Zulk een hoop is vaak dwaze.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben allen voor onconventioneel het zijn. Ik denk ook dat de belangrijkste soorten ministerie dat gedaan moet worden in deze wereld niet voor zich (de armen zijn niet beste tithers in de wereld) kunnen betalen. Maar de benamingen zijn geinteresseerd en niet te scherp in overleving van het weggeven van infinitum van de geldadvertentie.

Dat is gewoonlijk waarom ik mensen aan één van beide A) liet de liefde van ministerie zijn eigen beloning (d.w.z., een regelmatige baan krijgen en ministerie te doen als vrijwilliger) zijn en/of B) zuig het omhoog en ophef steun aanmoedig. Ik kan slechts aan één persoon denken die mijn raad ernstig op dit punt heeft genomen.

Één van drie dingen gebeurt gewoonlijk op dit punt: 1) the church planter compromises in order to make the vision more attractive to denominational folks, 2) the church planter goes away like the rich young ruler, sad and confounded, or 3) the church planter decides to tempt fate and embark on the painful journey of church planting with few resources.

My own story is this: I planted Missio Dei as a compromiser. I got funding–for a while. 6 months into the thing, I started feeling like a compromiser, so we began to focus in on the vision more aggressively. People left, we dwindled. At the end of a year or so, Missio Dei was hurting, and Amy and I were in debt. At that point, I started to fund raise a bit more and, through a number of nifty occurrences, I started to come on staff with InterVarsity. Working with InterVarsity is in a way like being bi-vocational, except I have to raise funds. I got a small stipend from Missio Dei for a while, but now I’m basically destitute until I can get my InterVarsity funds raised.

And so, I offer my experience as one who made some wrong choices, but was willing to go through the painfully awkward task of transitioning our church into the sort of community that doesn’t need much money to function. Sure, we’d love to have lots of money to serve the West Bank–we could put it to good use. But we’re now at a place where I wish we’d been from the beginning–a group of people who want to commit to being disciples in a particular place–nothing more, nothing less.

for further reading . . .

• None Found