Pastor of Chef?

Ik weet nooit wat om te roepen. Ik ben een leider van een kerk (wij roepen ons een neo-kloostergemeenschap of een missionalorde, maar wij zijn nog een kerk). De „leider“ schijnt aan generisch. „Pastor“ komt met bagage en is geenI am niet in het bijzonder voedend. Ik roep me eenvoudig gewoonlijk „directeur“ omdat het de soorten van logistieke leiding beschrijft die ik zonder het vallen in een geestelijkheid/lekenonderscheid heb aangeboden. Maar onlangs, denk ik ik meer van hoofdchef ben geweest.

Ik houd van kokend. Het is één van de weinig dingen in het leven die me werkelijk aanvulling. Ik geniet van de artistieke kwaliteit van het voorbereiden van een maaltijd, en ik geniet van het praktische aspect van het voorbereiden van het op anderen. Het aanbieden van gastvrijheid is het dichtst ik komt aan het zijn pastor. Onlangs, in ons huishouden, is het een noodzaak voor ons geworden om bijna elke nacht samen te eten. Dit helpt met het in de begroting opnemen, en het helpt ons ook elkaar zien en met elkaar dagelijks bidden. Ik heb graag omhoog het leeuweaandeel van het koken uitgemaakt.

Alvorens wij dit arragement maakten, I hoewel over al dan niet dit een goed gebruik van mijn tijd is. Toch ben ik een ministerieleider en een quasi-intellectueel. Zeker is het doorbrengen van ongeveer vijf uren per week in voedselvoorbereiding geen goed gebruik van mijn oh-zo-waardevolle tijd. Ook, aangezien ik zulk een ben, kerel-op-de-ga kan ik me werkelijk om het grootste deel van mijn avondmaal-tijden huis, wanneer ik zou kunnen uit en ongeveer zijn te besteden veroorloven?

Poppycock. In a community that values hospitality as its primary way of “doing ministry,” I think cooking a meal for my housemates and whoever it may be that is invited over that night is a good use of time. It will be an even better use of my time when we secure a house on the West Bank as our Missio House.

Furthermore, meeting with house mates almost every night to eat, check-in, and pray has been a profound spiritual discipline. Not only has the amount of money I spend each month on dining gone down, so too has my grocery budget, even though I am cooking for more people. Since Amy quit her teaching job with St. Paul Public Schools to persue a part time job teaching English in Riverside Plaza (aka the “Crack Stacks”), and since I am making very little money indeed (and will continue to make very little money until I start getting a paycheck from InterVarsity), we have needed to cut back.

The reason I share these reflections on cooking is to remind myself, and my readers, that ministry isn’t something to be defined rigidly. What we do in and as the church is a mixture of spiritual gifts, talents, needs, and personal satisfaction. Don’t act like you think you’re supposed to act. Vocation is something that ought to be discerned. Furthermore, one oughtn’t get trapped into thinking that we should always “maximize” our time. It is often more important to make someone a bowl of soup than it is to preach a sermon, network with peers, or any of a number of “important” tasks.

for further reading . . .

• None Found