Het leren van Monasticism
Geschreven door Mark Van Steenwyk: 18 april, 2006
Droevig voor mijn het sporadische posten… April is een bezige maand voor me. Het goede ding, echter, is dat zodra wij Mei raken u me niet zo veel spuiten over consumentisme en de conferentie zult horen.
Een kwestie die omhoog vaak met nieuwe types komt berekent hoe te binnen het exisisting van structuren te werken. De benamingen en andere structuren bieden geld en middelen voor kerkinstallaties en exisiting kerken aan, maar zij hebben jammer genoeg bepaalde geïnstitutionaliseerdet waarden of slechte gewoonten die aan bepaalde nieuwe waarden averechts kunnen zijn.
Ik neig om van de marges systemen te werken waar ik een deel ben. Onlangs, echter, hebben een paar vrienden me om aangemoedigd te worden meer geïmpliceerde binnen het systeem. Als de gevoel als om tussen het bereiken van een stem binnen het systeem (wat betekent vergend more and more geïnstitutionaliseerdee macht en middelen) wordt gedwongen te kiezen of blijvend in de marges. Maar is er een 3de optie? Is kan het mogelijk dat verschillende nieuwe benaderingen van kerk binnen grotere systemen als kloosterorden bestaan binnen de Katholieke Kerk bestaan bestaan en? Misschien is de beste manier voorwaarts binnen confessionele systemen voor benamingen alternatieve ruimte voor nieuwe benaderingen te creëren zonder volledig het omhelzen van deze nieuwe benaderingen noch hen te verpletteren. Van wat zou deze blik houden? Hoe zouden de financiering en het voorzien van een netwerk voor het te voorschijn komen kerken binnen confessionele systemen moeten bestaan? Ik zou willen horen hoe y' allen het doen van nieuwe dingen binnen opgezette systemen beheert.
voor verdere lezing. . .
- Gevonden niets
While I’m not working within a denominational system, I’m working within a mega-church, Willowcreek, –but this is one which is strongly attempting a transition out of its centralized structure and has been in a 2-3 year season of experimenting with new ways of exhorting/empowering people to be the church in the neighborhoods where they live. I lead a 20-something ministry there for one of their satellite campuses, which has at its emphasis to serve a certain geographic region–making it far more likely to be open to alternative models of ministry and form. So far, we’re two years down the road into creating a missional community, which welcomes nonbelievers, and 20-somethings of many different churches into its journey of serving the area where we live and seeking spiritual growth and conversations. I’ve been told by the regional leadership of this mega-church that what I do and create should focus on building the Kingdom and not getting more people into their services, that we should find other believers where we live and figure out ways to be the church with them, seeking to love our neighbors and get involved in their lives as their friends, serving them practically. They’ve empowered us with training, coaching and financial resources. They’ve expressly told us that it’s up to us to dream up what fits the context where we’re working and that they’re open to whatever it may look like. It’s been pretty amazing so far and I’m excited to see what’s next as I’m in discussions with a few people to move in together and form a new monastic community. We’ll see!