Het Onderzoek van de actie: Een methodologie naar een Model

Ik heb over een paar problemen inherent binnen het ontwikkelen van modellen van het doen van kerk aan een post [tussenvoegselwoord hier] context gedacht. De bijbelse manier van het opvatten van een kerksysteem (voor zover ik het) begrijp is relationeel, onderling afhankelijk, gedecentraliseerd, en hevig pneumatological. Men kon caricaturize de conventionele kerk als een soort tegengestelde van deze dingen: institutioneel, onafhankelijk individualistic, gecentraliseerd, en programmatic. Maar zulk karikatuur is misleid. De geest is altijd gelovig geweest om Christus te openbaren en de vormgemeenschap in kerk-Gelijk wanneer wij onbewust binnen handelen verontrust.

Niettemin, is er waarheid aan de karikatuur. Als wij willen van een kerk als gemeenschap opvatten die die door geest-A wordt gecre�ërd van zij bijeenroept die tijdens het zijn een bewaren-onderling afhankelijke serie van gebroken mensen zijn die op het leven en de liefde van Jesus-Christus aan elkaar en de wereld wijzen, dan hebben wij aan reconceive de manier nodig waarin wij kerk doen. Onze huidige benaderingen zijn over het algemeen ontoereikend.

Ik ben geïntrigeerd door actie-onderzoek en zijn potentieel voor kerkontwikkeling geworden. Hier is een definitie van actieonderzoek (ik waarvan kreeg deze plaats):

Het onderzoek van de actie kan als familie van onderzoekmethodologieën worden beschreven die actie (of verandering) en onderzoek (of begrip) tezelfdertijd nastreven. In het grootste deel van zijn vormen langs doet het dit

• gebruikend een cyclisch of spiraalvormig proces dat vervangingen tussen actie en kritieke bezinning en

• in de recentere cycli, onophoudelijk het raffineren ontwikkelden de methodes zich, de gegevens en de interpretatie in het licht van het begrip in de vroegere cycli.

Het is zo optredend process which takes shape as understanding increases; it is an iterative process which converges towards a better understanding of what happens.

In most of its forms it is also participative (among other reasons, change is usually easier to achieve when those affected by the change are involved) and qualitative.

In other words, this approach engages in research on the fly. You research and analyse as you go. You take the time to process your actions and refine them as you go. This approach challenges the common approach, which is TO START WITH THE END IN MIND AND CONSTANTLY TRY TO MANIPULATE THE SYSTEM TOWARDS THAT END.

What is the alternative? Here’s a perfect description (from Vineyard Central) of this system at work:

What does a typical house church meeting look like?
They’re
all a little different. What we encourage people to do is just get
together for a pot-luck meal and pot-luck worship ending with
communion. Pot-luck worship is based on 1 Corinthians 14 where Paul
writes "Everybody has a prophecy, word of encouragement, a song", etc.
If everybody (or most people) bring something that becomes the agenda.
Eventually this will start to take a form that fits the group’s gift
mix. So some groups have gifted teachers and those people can regularly
be counted on to bring a teaching. In the beginning, though, I just
encourage people to get together over a meal and start to build the
relationships. The last thing you want is a strict agenda and a
programatic approach. The structure will emerge from the group itself
over time.

It would be silly for a group to form without any sort of pre-conceived purpose. But what if a handful of friends were to meet with the purpose of studying and praying about what it means to be church, and then let the pattern emerge as they pray together? What if they allowed themselves to experiment–and allow for trial and error in developing a sytem? This is perhaps a dramatic way of using action research in developing approaches to church development; there are a meriad of other applications to this approach to research.

for further reading . . .

• None Found